تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٢٩ - سه محمد تقى مجلسى

و محدّث‌[١] كه بعد از ظهور دولت صفويّه، احاديث و اخبار ائمه عليهم السلام را در اصفهان، منتشر ساخت.[٢] مجلسى، اوايل عمر خود را صرف تحصيل علوم دينى در نزد بزرگانى چون:

شيخ بهايى، محقّق ثانى،[٣] شيخ عبد اللَّه شوشترى و امير اسحاق استرآبادى نمود و آن‌گاه به نجف اشرف رفته، در محضر بزرگانى چون: محقّق بزرگ احمد اردبيلى به بالاترين كمال نايل آمد.[٤] او سرآمد معاصران خود در علوم عقلى و نقلى بود و از تمام معاصرانش بهتر از دانش حديث، باخبر بود و براى نشر آن، كوشش بى‌نهايت مى‌كرد و پيش‌قدم‌تر بود و از رجال حديث، كاملًا باخبر بود و از همه بهتر به موجبات حديث، عمل مى‌كرد.[٥] وى، درباره علل روى‌آورى خويش به حديث- كه منجر به تأليف كتاب روضة المتّقين شد- مى‌نويسد:

بعد از شناخت كتاب خدا و تتبّع در اخبار سيّد مرسلين و عترت طاهرينش- كه آثار و اخبارشان نزديك بود متروك و دور افتاده باشند- جماعتى از اخلّاءالدين و طالبين از من درخواست كردند تا احاديث اهل بيت عليهم السلام را بر ايشان بنويسم ... با طلب خير از خدا، كار را

[١]. رياض العلماء، ج ٥، ص ٤٧.

[٢]. لؤلؤة البحرين، ص ٦٠.

[٣]. خوانسارى، استفاده وى از محضر محقّق ثانى را« راوياً عن الشيخ على الكركى المشتهر بالمحقّق الثانى» بيان مى‌كند( روضات الجنّات، ج ٢، ص ١١٨).

[٤]. مقالات تاريخى، دفتر چهارم، ص ٢٧٩؛ آشنايى با بحار الأنوار، ص ٧٠. سيّد مصلح الدين مهدوى، در كتاب خويش، ٢١ تن از اساتيد و مشايخ اجازه ملّا محمّد تقى مجلسى را نام مى‌برد( زندگى‌نامه علّامه مجلسى، ج ٢، ص ٣٧٠- ٣٧١).

[٥]. روضات الجنّات، ص ٣١٦؛ زندگى‌نامه علّامه مجلسى، ص ٣٥٧.