تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٤٣ - ب) قرن نهم

موسوى نجفى، در چهارم ربيع اوّل ٨٢٠.[١] ١٤. اجازه على بن حسن استرآبادى به سيّد سلطان بن حسن حسينى، كه در سال ٨٣٣ ق، بر تحرير علّامه حلّى نوشته است.[٢] ١٥. اجازه مختصر على بن محمّد بن على بن محلى (م جمادى اوّل ٨٥٥) به شمس الدين محمّد بن زين الدين على بن بدر الدين حسن جبعى، جدّ شيخ بهايى (م ٨٧٦ ق) به تاريخ چهارم رمضان ٨٥١، كه در آن از ابوالقاسم على، پسر شهيد، و سيّد تاج الدين عبد الحميد بن احمد بن على هاشمى، از شيخ حسن بن سليمان حلّى روايت مى‌كند.[٣] ١٦. اجازه متوسّط على بن محمّد بن على بن محمّد بن يونس بياضى نباطى به ناصر بن ابراهيم بويه‌اى حساوى، در يازدهم شعبان ٨٥٢. در اين اجازه، تمام اجازه متوسّط فخر المحقّقين حلّى به زين الدين على بن حسن بن احمد بن مظاهر به سال ٧٤١ ق، درج شده و آمده كه على بن مظاهر به سيّد زين الدين على بن دقماق و جمال الدين احمد بن حسين بن مطهّر، اجازه داده و اين دو با اين اجازه به شيخ على بياضى اجازه داده‌اند.[٤] ١٧. اجازه على بن هلال جزائرى به بهاء الدين استرآبادى در سال ٨٨٩ ق.[٥] ١٨. اجازه مختصر على بن يونس به زين الدين خيامى در شعبان ٨٠٦.[٦] ١٩. اجازه مختصر محمّد بن احمد بن محمّد صهيونى به على بن عبد العالى‌

[١]. همان، ش ١١٠٥.

[٢]. همان، ش ١١٠٦.

[٣]. همان، ص ٢٢٠( ش ١١٥٨).

[٤]. همان، ص ٢٢١( ش ١١٦٠).

[٥]. همان، ص ٢٢٢( ش ١١٦٧).

[٦]. همان، ص ٢٢٣( ش ١١٧١).