تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٤٣ - مشايخ اجازه

٤) شرح تهذيب الأحكام (تا حديث ١٠٠ از كتاب طهارت). دو نسخه از آن در كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى به شماره‌هاى ٣٧٨٤ و ٢/ ٤٦٠٤ موجود است.

١٢. بدرالدين بن احمد حسينى عاملى انصارى (م بعد از ١٠٢٥ ق). وى شخصيتى عالم، فاضل، محقّق، ماهر، فقيه، عارف به زبانى عربى بوده احاديث را بر شيخ بهايى و ديگران قرائت نموده و حواشى بسيارى بر احاديث مشكل دارد. از آثار وى مى‌توان به حاشيه لطيف بر اصول الكافى (باب سعادت و شقاوت از كتاب توحيد) و رساله‌اى در عمل به خبر واحد به نام عيون جواهر النقّاد فى حجّية أخبار الآحاد[١] اشاره كرد.

١٣. عبد الرشيد شوشترى (م ١٠٧٨ ق). ميرزا عبد اللَّه افندى درباره وى مى‌نويسد:

از فضلاى اوايل زمان ما بوده و معروف به علم، فضل و تقوا بوده است.[٢] سيّد نعمة اللَّه شوشترى در تعليقاتش بر أمل الآمل، درباره او مى‌نويسد:

عالم، فاضل، محدّث، وَرَع، عابد، زاهد و ... از آثار وى مى‌توان شرحى بر اوايل الاستبصار و تعليقات و حواشى بر كتب حديثى و فقهى را نام برد.[٣] ١٤. حسام الدين صالح بن احمد مازندرانى (م ١٠٨١ ق). وى از مشاهير علما و حاملان حديث، داماد و شاگرد محمّد تقى مجلسى بوده و از وى روايت نقل مى‌نموده است. از تصانيف وى مى‌توان شرح اصول الكافى و شرح كتاب من لا يحضره الفقيه را نام برد.[٤]

[١]. أمل الآمل، ج ١، ص ٤٢؛ رياض العلماء، ج ١، ص ٩٥؛ أعيان الشيعة، ج ٣، ص ٥٤٩.

[٢]. رياض العلماء، ج ٣، ص ١١٧.

[٣]. طبقات أعلام الشيعة، ج ٥، ص ٣٢٠؛ أعيان الشيعة، ج ٨، ص ١٠.

[٤]. طبقات أعلام الشيعة، ص ٢٨٨؛ أعيان الشيعة، ج ٧، ص ٣٦٩.