تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٣٤ - الف) قرن هشتم

١٠. اجازه مختصر علّامه حلّى به شيخ محمّد بن اسماعيل بن حسين بن حسن بن على هرقلى، به سال ٧٠٧ ق.[١] ١١. اجازه علّامه حلّى به شيخ قطب الدين محمّد بن محمّد رازى بويهى، كه در سوم شعبان ٧١٣، در ناحيه ورامين صادر شده است.[٢] اين اجازه در بحار الأنوار آمده است.[٣] ١٢. اجازه مختصر علّامه حلّى به ملّا تاج الدين محمود بن ملّا زين الدين محمّد بن قاضى عبد الواحد رازى، در اواخر ربيع ثانى سال ٧٠٩ در سلطانيه.[٤] ١٣. اجازه مختصر علّامه به شيخ محمود بن محمّد بن يار در جمادى ثانى سال ٧٢٤.[٥] ١٤. اجازه متوسّط علّامه حلّى به سيّد نجم الدين مهنا بن سنان بن عبد الوهاب حسينى مدنى (مجاز از فخر المحقّقين)، در حلّه به سال ٧١٩ ق.[٦] علّامه، اجازه ديگرى نيز براى نامبرده صادر كرده است.[٧] ١٥. اجازه مختصر علّامه حلّى به ملّا ضياء الدين ابى محمّد هارون بن نجم الدين حسن بن شمس الدين على بن حسن طبرسى در هفدهم رجب ٧٠١.[٨] ١٦. اجازه سيّد ابوطالب احمد بن محمّد بن زهره حسينى حلّى (مجاز از علّامه حلّى) به شهيد اوّل. صاحب معالم در اجازه خود به سيّد نجم، بخشى از

[١]. همان، ش ٩٠٦.

[٢]. همان، ش ٩٠٧.

[٣]. بحار الأنوار، ج ١٠٧، ص ١٣٨.

[٤]. الذريعة، ص ١٧٨( ش ٩٠٨). نيز، ر. ك: بحار الأنوار، ج ١٠٧، ص ١٤٢.

[٥]. الذريعة، ج ١، ص ١٧٨( ٩٠٩).

[٦]. همان، ش ٩١٠. نيز، ر. ك: بحار الأنوار، ج ١٠٧، ص ١٤٣.

[٧]. الذريعة، ج ١، ص ١٧٨( ش ٩١١). نيز، بحار الأنوار، ج ١٠٧، ص ١٤٧.

[٨]. الذريعة، ج ١، ص ١٧٨( ش ٩١٢).