تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٥ - حوزه حله

فصل دوم: حوزه‌هاى علمى و محدّثان سده‌هاى هشتم و نهم‌

در اين فصل، در صدد معرّفى محدّثان اماميه در قرن هشتم و نهم هستيم. با توجّه به كثرت عالمان و ضرورت رده‌بندى آنها، ابتدا عالمانِ صاحب اثر حديثى را به ترتيب هر يك از حوزه‌ها و مراكز علمى، و سپس، ديگر حديث‌پژوهان را معرّفى مى‌كنيم. به طور كلّى، چهار حوزه حديثى شيعه در اين دوره قابل شناسايى است:

١. حوزه حلّه، ٢. حوزه جبل‌عامل، ٣. حوزه بحرين و احسا، ٤. حوزه‌ها و مراكز علمى ايران.

حوزه حلّه‌

حِلّه، شهرى بين كوفه و بغداد است.[١] حوزه علمى حلّه از قبل از قرن هشتم و از زمان محقّق حلى (م ٦٧٦ ق) از نشاط علمى برخوردار بود. در قرن هشتم و نهم نيز با ظهور عالمان بزرگى چون علّامه حلّى و پسرش فخرالدين محمّد، ابن فهد حلّى و فاضل مقداد، بر رونق و نشاط آن افزوده گشت و به مهم‌ترين حوزه علمى شيعه در دوره مورد بحث، بدل شد.

درست است كه دانش اصلى رايج در اين حوزه، فقه بوده و اين امر از پديد آمدن‌

[١]. براى چگونگى تأسيس شهر حلّه در سال ٤٩٥ هجرى توسّط سيف الدوله صدقة بن منصور اسدى، ر. ك: معجم البلدان، ج ٢، ص ٢٩٤.