تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٣٧ - الف) قرن هشتم

شيخ ابوالفتوح، در همين سال، اجازه مختصرى نيز از فخرالمحقّقين، دريافت كرده است.[١] ٢٨. اجازه فخر المحقّقين به سيّد امين الدين ابى طالب احمد بن زهره حلبى در ٢٤ ربيع اوّل ٧٥٦.[٢] ٢٩. اجازه فخر المحقّقين به سيّد ناصر الدين حمزة بن محمّد علوى حسينى، بر ظَهر كتاب تحصيل النجاة فى أصول الدين تأليف مجيز كه به مجاز، نگاشته است.[٣] ٣٠. اجازه مختصر فخر المحقّقين به سيّد ركن الدين حيدر بن تاج الدين على بن تاج شاه بن سيد ركن الدين حيدر علوى حسينى در اواخر ربيع ثانى ٧٦١، كه آن را بر ظَهر المسائل المهنائيةى علّامه حلى نگاشته است.[٤] ٣١. اجازه مختصر فخرالمحقّقين به سيّد حيدر بن على بن حيدر علوى حسينى آملى در آخر رجب ٧٥٩. مُجاز، برخى مسائل فقهى و كلامى را از فخرالمحقّقين پرسيده و او همراه پاسخ سؤالات، اجازه‌اى در روايت پاسخ‌ها از خود به سيّد حيدر، صادر كرده است.[٥] محقّق تهرانى در الذريعة، مُجازان را متعدّد[٦] و در الحقائق الراهنة، شخص واحدى كه همان سيّد حيدر آملى صوفى باشد، دانسته است.[٧] ٣٢. اجازات فخرالمحقّقين به زين الدين على بن عز الدين حسن بن احمد بن مظاهر حلّى، در ذى حجّه ٧٤١ و دهم ربيع اوّل ٧٥٥.[٨]

[١]. همان، ش ١٢٣٣.

[٢]. همان، ص ٢٣٥( ش ١٣٣٤). تصوير اجازه در بحار الأنوار( ج ١٠٧، ص ٥٩) آمده است.

[٣]. همان، ش ١٢٣٥.

[٤]. همان، ش ١٢٣٦.

[٥]. همان، ش ١٢٣٧.

[٦]. همان، ص ٢٣٦.

[٧]. الحقائق الراهنة، ص ٦٨.

[٨]. الذريعة، ص ٢٣٦( ش ١٢٣٨). نيز، ر. ك: بحار الأنوار، ج ١٠٧، ص ١٨١.