تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٥٦ - ١٠ حسين بن شمس الدين حسينى

٧. جمال الدين بن اعرج عميدى‌

وى به دستور بهاء الدين على بن غياث الدين عبد الكريم بن عبد الحميد نجفى نيلى، كتاب رجال او را با افزودن زيست‌نامه‌هاى برخى از عالمان متأخّر از علّامه حلّى، تكميل كرده است.[١]

٨. حسن بن راشد

وى نسخه‌اى از مصباح المتهجّد را در هفدهم شعبان سال ٨٣٠، در كربلا با نسخه خطّى على بن احمد، معروف به «رميلى»، مقابله و تصحيح كرده و اختلاف نسخ را ذكر نموده است.[٢] محقّق تهرانى، احتمال داده اين فرد، همان حسن بن راشد، صاحب الجمانة البهيّة يا حسن بن راشد حلّى، نويسنده مصباح المهتدين باشد.[٣]

٩. حسن بن على قمى‌

حسن بن على بن حسن بن عبد الملك قمى، به سال ٨٦٥ ق، و به دستور خواجه فخرالدين ابراهيم بن وزيرْ عمادالدين (/ عماد الدوله) محمود، كتاب تاريخ قم، نوشته حسن بن محمّد بن حسن قمى را كه به سال ٣٧٨ ق، نوشته شده بود، به فارسى ترجمه كرده است.[٤]

١٠. حسين بن شمس الدين حسينى‌

وى، صاحب الأرجوزة فى تواريخ المعصومين عليهم السلام در ٤٥ بيت است كه بياضى نباطى، تمام آن را در كتاب الصراط المستقيم (تأليف: ٨٥٤ ق) درج كرده است. حسينى، در

[١]. الضياء اللامع، ص ٢٥.

[٢]. رياض العلماء، ج ٢، ص ١٨٦؛ الضياء اللامع، ص ٣٢- ٣٣.

[٣]. الضياء اللامع، ص ٣٢- ٣٣.

[٤]. رياض العلماء، ج ١، ص ٣١٩؛ الضياء اللامع، ص ٣٩.