تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٧٢ - ٧ البلد الأمين و الدرع الحصين

اشاره كرد كه در قرن يازدهم نگارش يافته است.[١] اين كتاب به سال ١٣٨٣ ق، در ٦١٩ صفحه، به قطع رحلى و به كوشش استاد على اكبر غفّارى، در تهران منتشر شده است.

كفعمى، كه از دعاپژوهان بنام اين دوره است، اين كتاب را پيش از جنة الأمان (معروف به مصباح الكفعمى) و به سال ٨٦٨ ق، نوشته است. اين كتاب، از جنة الأمان بزرگ‌تر بوده و افزون بر ادعيه و احراز و اذكار موجود در آن، شامل الصحيفة السجّادية و شرح آن و رساله محاسبة النفس و شرح الأسماء الحسنى و برخى ادعيه ديگر است.[٢] اين كتاب، داراى حواشى‌اى از خودِ كفعمى است.[٣] البته آنچه در چاپ ياد شده البلد الأمين موجود است، ظاهراً تمام حواشى نيست.[٤] ترتيب مطالب كتاب به اين صورت است كه پس از ذكر احكام تخلّى و آداب ميّت، دعاهاى مربوط به اوقات شبانه‌روز و دعاها و تعقيبات نمازهاى واجب و مستحبّ روزانه آمده و سپس، اعمال و ادعيه يكايك ايّام هفته، آن‌گاه، اعمال و ادعيه هريك از ماه‌هاى قمرى و مناسبت‌هاى مذهبى را به ترتيب، از ماه رجب شروع كرده و تا محرّم، ادامه مى‌دهد.

در اعمال ماه محرّم، وارد باب زيارات معصومان عليهم السلام شده است. پس از ذكر زيارات، دعاها و مناجات‌هايى مانند دعاى مشلول، مجير، توسّل و جوشن كبير آمده كه به اوقات معيّنى اختصاص ندارند.

سپس نويسنده، الصحيفة السجادية را به طور كامل، نقل مى‌كند و درباره مأخذ نقل خود مى‌نويسد:

[١]. براى آشنايى با ساير نسخه‌ها، ر. ك: موسوعة مؤلفى الإمامية، ج ١، ص ٣١٣.

[٢]. الذريعة، ج ٣، ص ١٤٣( ش ٤٩٣).

[٣]. روضات الجنّات، ج ١، ص ٢١؛ الذريعة، ج ٨، ص ١٨٠.

[٤]. كتاب‌خانه ابن طاووس، ص ١٥٣.