تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٧٣ - ٧ البلد الأمين و الدرع الحصين

نقلتها من صحيفة عليها اجازة عبد (عميد) الرؤسا و قد نقلت عن خطّ على بن السكون وقوبلت بخطّ محمّد بن ادريس.[١] سپس، مصادر و منابع خود را كه افزون بر دويست كتاب است، نام مى‌برد.

مصادر، شامل برخى كتاب‌هاى شناخته شده، مانند كتب اربعه، كتاب‌هاى شيخ صدوق و سيّد بن طاووس و برخى كتاب‌هاى ناشناخته كه بدون نام نويسنده (مانند:

شذور العقود، كيمياء الإشراق، الأدعية المستجابات) آمده و برخى كتاب‌هاى اهل سنّت (مانند المعجم طبرانى، جزء ابن المنذرى، حلية الأولياء، الترغيب و الترهيب و كتاب الدعاء ابن ابى الدنيا) است. ظاهراً از منابع ناشناخته و منابع اهل سنّت، بيشتر در حواشى كتاب- كه در شرح برخى مطالب متن است- استفاده شده است.

در ادامه كتاب، مطالب زير آمده است: أدعية السر، از امام محمّد باقر عليه السلام، أدعية الوسائل إلى المسائل، از امام جواد عليه السلام، برخى ادعيه ديگر، رساله محاسبة النفس، مختصر دعوات الأسماء فى شرح أربعين اسماً، از شهاب الدين سهروردى و رساله المقام الأسنى‌ فى تفسير الأسماء الحُسنى‌، كه احتمالًا با الهام از كار ابن فهد در عدّة الداعى انجام پذيرفته است. پايان‌بخش كتاب، مطالبى در آداب و كيفيت دعا و خواصّ اسماى حسناى الهى است.

درباره اسناد مطالب بايد گفت كه كفعمى، در متن، به منابع و اسانيد احاديث و ادعيه‌اى كه نقل كرده، اشاره‌اى نمى‌كند و فقط به ذكر نام معصوم- در صورتى كه دعا يا روايت از معصوم باشد- بسنده مى‌كند. او در مقدّمه، كتاب خود را حاوى تعويذها، دعاها، و زيارت‌هايى منقول از پيشوايان معصوم دانسته كه مطالب آن از كتاب‌هاى مورد اعتماد، برگرفته شده است (... مأخوذة من كتب معتمد على صحّتها مأمور بالتمسّك بعروتها).[٢]

[١]. البلد الأمين، ص ٥٠١.

[٢]. همان، ص ٢.