تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٣٣ - الف) قرن هشتم

٣. اجازه مختصر علّامه حلّى به تقى الدين ابراهيم بن حسين بن على آملى، به تاريخ ٧٠٩ ق، كه از فخر المحقّقين هم اجازه دارد.[١] ٤. اجازه مختصر علّامه حلّى به سراج الدين حسن بن بهاء الدين محمّد بن ابى المجد سرابشنوى. اين اجازه، به خطّ علّامه در سال ٧١٥ ق، بر ظَهر قسم اوّل خلاصة الأقوال، نوشته شده است.[٢] ٥. اجازه علّامه حلّى به تاج الدين حسن بن حسين سرابشنوى كاشانى.[٣] ٦. اجازه مختصر علّامه حلّى به عزّ الدين حسين بن ابراهيم بن يحيى استرآبادى. اين اجازه، به خطّ علّامه در تاريخ ٢٨ صفر سال ٧٠٨ بر ظَهر شرائع نوشته شده است.[٤] ٧. اجازه مختصر علّامه حلّى به سيّد شرف الدين حسين بن محمّد بن على علوى حسينى طوسى. اين اجازه مختصر، به تاريخ آخر ذى حجّه سال ٧٠٤، به خطّ علّامه بر ظَهر الإرشاد، كه به خطّ اجازه‌گيرنده نگاشته شده، نوشته شده است.[٥] ٨. اجازه علّامه حلّى به شيخ على بن اسماعيل بن ابراهيم بن فتوح غروى، به تاريخ دوم رجب ٧٠١.[٦] ٩. اجازه مختصر علّامه حلّى به خواجه رشيد الدين على بن محمّد رشيد آوى به تاريخ رجب ٧٠٥.[٧]

[١]. همان، ش ٨٩٧.

[٢]. همان، ص ١٧٧( ش ٩٠٠).

[٣]. همان، ص ١٧٧( ش ٩٠١).

[٤]. همان، ش ٩٠٢.

[٥]. همان، ش ٩٠٣.

[٦]. همان، ش ٩٠٤.

[٧]. همان، ش ٩٠٥.