تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٩٩ - ٧ التحصين فى صفات العارفين

قطب سوم، درباره فوايد عزلت است. در اين بخش، ٢١ حديث آمده است.

افزون بر اين احاديث، سخنان ديگرى از افراد غير معصوم ذكر شده است، از جمله كلامى از اويس قرنى، گفتارهايى با تعبير: «قال بعضهم» (سه مورد)، سخنانى از يك راهب با تعبير «قيل لراهب» (پنج مورد) و سخنانى از يك حكيم (سه مورد) آمده است.

در اين بخش، همچنين روايت بلندى شامل مواعظ و نصايح پيامبر اكرم به اسامة بن زيد، به نقل از كتاب المنبئ عن زهد النبىّ صلى الله عليه و آله، نوشته شيخ ابو محمّد جعفر بن احمد بن على قمى، نزيل رى‌[١]، آورده است، كه شامل نكوهش انسان‌هاى آخر الزمان است. روايت بلند ديگرى را نيز از پيامبر صلى الله عليه و آله آورده، در توصيف برخى از اولياى خدا كه پس از پيامبر صلى الله عليه و آله خواهند آمد. ابن فهد، در اين بخش، فوايد شانزده‌گانه‌اى براى عزلت بر شمرده است. پايان‌بخش كتاب، احاديثى در نكوهش دنياست.

ابن فهد، مجموعاً ٥٤ حديث در اين كتاب نقل كرده و افزون بر اينها نيز سخنانى از غير معصومان آورده است. برخلاف آنچه نويسنده در نام كتاب بر آن تأكيد كرده كه احاديث را با اسانيد ياد مى‌كند، بسيارى از احاديث كتاب، فاقد اسناد است. در اين گونه موارد، ابن فهد به ذكر نام معصوم و گاهى راوى نخست از معصوم، بسنده كرده است.

درباره مصادر و مآخذ نويسنده در نگارش التحصين نيز گفتنى است كه با توجّه به تخريج‌هاى محقّقان كتاب، برخى از احاديث آن، از منابع شناخته شده شيعه مانند الكافى، المحاسن، تحف العقول و تنبيه الخواطر برگرفته شده و براى بسيارى از احاديث كتاب نيز مصدرى يافت نشده و در تحقيق كتاب، به جايگاه آنها در بحار الأنوار و

[١]. وى، معروف به« ابن رازى»، نويسنده المسلسلات و الغايات و از عالمان اماميّه در سده چهارم هجرى است. درباره كتاب المنبئ، ر. ك: الذريعة، ج ٢٢، ص ٣٥٥( ش ٧٤١٤).