تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ١٥ - ٣ حكومت تيموريان(٧٧١ - ٩١١ ق)

سلسله‌اى شد كه تا سال ٨١٣ ق، در بغداد و عراق عرب، سلطنت كردند.

٢. سلسله امراى چوپانى. فرزندان امير تيمور تاش بودند كه از ٧٤٠ تا ٧٥٩ ق، در آذربايجان حكومت كردند.

٣. سلسله آل مظفّر. فرزندان امير مظفّر كه پس از مرگ ابو سعيد، در يزد و كرمان، حكومتى برپا كردند. امير مبارزالدين محمّد، پسر اميرمظفّر، در سال ٧٤٠ ق، قيام كرد. اين سلسله تا سال ٧٩٥ ق، حكومت راندند. اينان بعدها بر فارس نيز استيلا يافتند.

٤. خاندان اينجو. از سال ٧٤٢ تا ٧٥٨ ق، در فارس و توابع آن، فرمان راندند.

٣. حكومت تيموريان (٧٧١- ٩١١ ق)

از رخدادهاى مهم و در عين حال، تلخِ تاريخ ايران در قرن هشتم، يورش‌هاى سه‌گانه تيمور لَنگ به ايران در فاصله سال‌هاى ٧٧٠ تا ٨٠٧ هجرى است. در پى اين يورش‌ها، افزون بر آسيب‌هاى انسانى، اجتماعى و اقتصادى، حكومت‌هاى محلّى مانند سربداران، برافتادند و حكومت تيموريان روى كار آمد. بدين‌سان كه پس از مرگ تيمور لنگ، به سال ٨٠٧ ق، پسرش شاهرخ به حكومت رسيد و شهر هرات را پايتخت خود قرار داد.

او هنرمندان و دانشمندان را مى‌نواخت. جانشينان او، يعنى الغ بيك و سلطان حسين بايقرا نيز كمابيش، راه او را ادامه دادند. حكومت تيموريان تا اواخر قرن نهم ادامه داشت. در قرن نهم، همچنين سلسله تركمان قراقويونلو (ح ٧٨٠- ٨٧٤ ق) در شمال غربى ايران و مشرق آسياى صغير، حكومت كردند. سلسله ديگر كه در اين قرن روى كار آمد، سلسله آق‌قويونلو بود كه توسّط ابوالنصر حسن بيك، معروف به «اوزون حسن» تأسيس شد. اين سلسله در آذربايجان، قفقاز و ديار بَكر، حكومت راندند.