تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٤٢ - مشايخ اجازه

شاگرد شيخ على كَرْكى بوده است.[١] آثارى همچون شرح تهذيب الأصول و كتاب رجالى موسوم به حاوى الأقوال فى معرفة الرجال و مجمع الرجال فى أحوال الرجال و تعليقاتى بر ساير كتب حديثى و رجالى از اوست.[٢] ١١. محمّد امين استرآبادى اخبارى (م بعد از ١٠٢٣ ق). وى شخصيّتى فاضل، محقّق، ماهر، متكلّم، فقيه و محدّث بوده‌[٣] و اوّلين كسى است كه باب طعن بر مجتهدان را باز كرد و فرقه ناجيه را به اخبارى و مجتهد (اصولى)، تقسيم كرد.[٤] به دليل اهمّيت آثار استرآبادى، در اين مجال، به تأليفات حديثى وى اشاره‌اى مى‌نماييم:

١) حواشى پراكنده‌اى بر كتاب من لا يحضره الفقيه، تهذيب الأحكام و الاستبصار كه نسخه‌اى از آن در مجموعه‌اى در مركز احياء التراث اسلامى، به شماره ٢٧٥٠ موجود است.

٢) حاشيه بر اصول الكافى تا انتهاى باب دعابة كتاب العشرة. مؤلّف، بدان در دانش‌نامه شاهى اشاره كرده است. اين حاشيه در سال ١٠٥٧ ق، توسط ملّا خليل قزوينى جمع‌آورى شده است. دو نسخه از آن در كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى به شماره‌هاى ٤/ ٦٦٦٥ و ١/ ٤٥٤٩ موجود است. اين رساله با تصحيح آقاى على فاضلى در دفتر هشتم ميراث حديث شيعه (ص ٢٧٨- ٤١٠) به چاپ رسيده است.

٣) تعليقات بر اصول الكافى.[٥]

[١]. الفوائد الرضوية فى أحوال علماء المذهب الجعفريّة، ص ٢٥٨.

[٢]. أمل الآمل، ج ٢، ص ١٦٥؛ رياض العلماء، ج ٣، ص ٢٧٣.

[٣]. أمل الآمل، ج ٢، ص ٢٤٦.

[٤]. لؤلؤة البحرين، ص ١١٧- ١١٨.

[٥]. رياض العلماء، ج ٥، ص ٣٦.