تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ١٠٣ - ١ منهاج الكرامة فى معرفة الإمامة

است. در فصل سوم، به ادلّه امامت اميرمؤمنان پرداخته كه خود، شامل چهار «منهج» است. در منهج نخست، پنج برهان عقلى، در منهج دوم، چهل دليل قرآنى و در منهج سوم، دوازده دسته از روايات نبوى دالّ بر امامت على عليه السلام و در منهج چهارم، ادلّه برگرفته از حالات و ويژگى‌هاى حضرت امير (مانند زاهدترين، عابدترين و عالم‌ترين فرد بودن پس از رسول خدا) ذكر شده است. فصل چهارم، به ادلّه امامت ساير ائمّه عليهم السلام اختصاص يافته و در فصل پنجم، ادلّه عدم امامت خلفاى سه‌گانه و در فصل آخر، پاسخ‌هاى ادلّه اهل سنّت بر خلافت ابوبكر آمده است.

با توجّه به اين كه كتاب، كاملًا جهت‌گيرى جدلى و احتجاجى دارد، نويسنده، همه ادلّه روايى، تاريخى و شأن نزول آيات را از منابع معتبر اهل سنّت، آورده است.

او در فصل دوم، قبل از بيان فضايل و كمالات امير مؤمنان و مطاعن خلفاى سه‌گانه مى‌نويسد:

ونحن نذكر هنا شيئاً يسيراً ممّا هو صحيح عندهم و نقلوه فى المعتمد من كتبهم ليكون حجّة عليهم يوم القيامة.[١] ما در اين‌جا، مقدار اندكى از احاديثى را كه نزد ايشان (اهل سنّت) صحيح بوده و در كتاب‌هاى مورد اعتماد خود نقل كرده‌اند، ذكر مى‌كنيم تا در روز قيامت، حجّت عليه ايشان باشد.

از منابع پُر شمار ايشان مى‌توان صحيحين،[٢] الجمع بين الصحاح الستّة از ابو الحسن اندلسى،[٣] مسند ابن حنبل،[٤] المناقب خوارزمى،[٥] حلية الأولياء،[٦] المناقب ابن‌

[١]. منهاج الكرامة، ص ٨٤.

[٢]. همان، ص ١٣٨.

[٣]. همان، ص ٨٤. در اين جمع به جاى سنن ابن ماجة، الموطّأ مالك انتخاب شده است.

[٤]. همان، ص ٨٥، ٨٦، ١٢٠، ١٢٢ و ١٣٧.

[٥]. همان، ص ٨٨، ٨٩ و ٩١.

[٦]. همان، ص ٩٨، ١٠٢، ١١٨، ١٢٥ و ١٢٧.