تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٧٤ - يك الوافى

متعارض‌اند؛

٦. نقل و تفسير آيات وارد شده در آغاز هر باب، كه فقيه را از مراجعه به تفاسير و كتب آيات الأحكام، بى‌نياز مى‌سازد؛

٧. ذكر روايات از ساير كتب حديث به عنوان شاهد؛[١] الوافى به حسب تبويب مؤلّف، شامل سه «مقدّمه»، چهارده «كتاب» و يك «خاتمه» است.

مقدّمه نخست، در طُرُق شناسايى علوم دينى است.

مقدّمه دوم، در شناسايى اسناد احاديث است.

مقدّمه سوم، در بيان اصطلاحاتى است كه در اين كتاب به كار برده شده است.

اجزاى چهارده گانه كتاب، به ترتيب، عبارت‌اند از:

١. كتاب عقل، علم و توحيد، ٢. كتاب حجّت، ٣. كتاب ايمان و كفر، ٤. كتاب طهارت و زينت، ٥. كتاب صلاة، دعا و قرآن، ٦. كتاب زكات، خمس و مبرّات (و قرض، عتق، مكاتبه، وقف و هبه)، ٧. كتاب صوم، اعتكاف و معاهدات، ٨. كتاب حج، عمره و زيارات، ٩. كتاب حِسْبه (امر به معروف و نهى از منكر)، احكام و شهادات (و حدود، ديات، قصاص و جهاد)، ١٠. كتاب معايش، مكاسب و معاملات (و اجاره، دين، ضمان، رهن و امانات)، ١١. كتاب معالم، مشارب و تجمّلات، ١٢. كتاب نكاح، طلاق و ولادت، ١٣. كتاب جنايز، فرايض و وصيّات، ١٤. كتاب روضه كه شامل احاديث متفرّقه است.

خاتمه الوافى در اسناد احاديث تهذيب الأحكام، الاستبصار وكتاب من لا يحضره الفقيه است كه مؤلفّان آنها به واسطه رعايت اختصار، از آغاز احاديث، حذف كرده و

[١]. تاريخ حديث، ص ١٦٧- ١٦٨.