تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٣٩ - مشايخ اجازه

«السيّد السند العالم الكامل، جمال الملّة والدين، عطاءاللَّه الحسينى المحدّث»، معرّفى مى‌كنند. آثار حديثى وى، كتاب الأربعين فى فضائل الإمام اميرالمؤمنين عليه السلام و روضة الأحباب فى سيرة النبى والآل والأصحاب المشهور فى الآفاق هستند.[١] ٢. شرف الدين على بن حسين استرآبادى (م ٩٤٠ ق). وى فاضل، محدّث، صالح،[٢] عالم جليل و از شاگردان نورالدين على بن عبدالعال كركى بوده است.[٣] از تأليفات حديثى وى مى‌توان به تأويل الآيات الظاهرة فى فضائل العترة الطاهرة اشاره كرد.[٤] ٣. ابراهيم بن سليمان قطيفى بحرانى (م ٩٨٤ ق). وى بنا به گفته شيخ حرّ عاملى، فاضل، عالم، فقيه و محدث‌[٥] و از فقهاى بزرگ‌[٦] و از معاصران شيخ على كركى است و از وى، روايت نقل مى‌نموده و كسانى از جمله: محمّد بن تقى الدين محمّد حسين از وى روايت نقل مى‌نموده‌اند.[٧] از آثار وى مى‌توان به أربعين حديث،[٨] نوادر الأخبار الطريفة[٩] و اثبات الفرقة الناجية[١٠] در اثبات حقّانيت مذهب شيعه را نام برد.

٤. ولىّ بن نعمة اللَّه حسينى رضوى حائرى (م بعد از ٩٨١ ق). وى فردى عالم، فاضل، صالح و محدّث بود و از آثار وى، مجمع‌البحرين فى فضائل السبطين، كنز المطالب فى فضائل على بن أبى‌طالب عليه السلام و منهاج الحق واليقين فى فضائل على أمير المؤمنين عليه السلام را

[١]. رياض العلماء، ج ٣، ص ٣١٥- ٣١٧؛ مجالس المؤمنين، ص ٥٢٧؛ فهرس التراث، ج ١، ص ٧٨٨.

[٢]. أمل الآمل، ج ٢، ص ١٣١.

[٣]. رياض العلماء، ج ٣، ص ٣٨٨.

[٤]. الذريعة، ج ٣، ص ٣٠٤؛ فهرست التراث، ج ١، ص ٧٨٩.

[٥]. أمل الآمل، ج ٢، ص ٨.

[٦]. الكنى‌ والألقاب، ج ٣، ص ٧٦.

[٧]. رياض العلماء، ج ١، ص ١٥؛ أعيان الشيعة، ج ٢، ص ١٤١.

[٨]. الذريعة، ج ١، ص ٤١٠.

[٩]. همان، ج ٢٤، ص ٣٤٤.

[١٠]. همان، ج ١، ص ٩٨.