تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٦٧ - ٣ المزار

در سال ١٠٣٣ ق، را نوشته است.[١] المزار شهيد، از مصادر بحار الأنوار است.[٢] اين كتاب، يك‌بار با مقدّمه سيّد محمّد باقر موحّد ابطحى و تحقيق مؤسسه امام مهدى عليه السلام، به نام كتاب المزار، و ديگر بار با تحقيق آقاى محمود بدرى، توسّط مؤسسه معارف اسلامى، به نام المزار، منتشر شده است. در اين تحقيق، مطالب كتاب، مصدريابى هم شده است.

اين كتاب، داراى دو باب و هر باب، شامل چند فصل است. باب اوّل، در زيارات و شامل هشت فصل و يك خاتمه است. در فصول هشتگانه، زيارت‌هاى چهارده معصوم عليهم السلام آمده است. خاتمه نيز داراى چهار فصل است: در فصل اوّل، زيارت مختصر جامعه براى همه مشاهد مشرّف آمده است. فصل دوم، در بيان زيارت سلمان فارسى است. فصل سوم، در زيارت قبور شيعه است. فصل چهارم نيز در زيارت استيجارى و نيابى است.

باب دوم نيز شامل هفت فصل در فضيلت و اعمال مساجد مختلف كوفه است و خاتمه، در زيارت مسلم بن عقيل، هانى بن عروه و مختار است.

شهيد اوّل، در كتاب المزار، غالباً اعمال و زيارات را بدون اسناد به معصوم، ذكر مى‌كند.[٣] گاه با تعبير «مستحب است»، به ذكر عمل و زيارت مورد نظر مى‌پردازد، كه ممكن است مُشعر به صدور آن از معصوم باشد.[٤] در مواردى نيز از معصوم، نقل قول مى‌كند. گاه با ذكر نام راوى، گاه بدون آن و با

[١]. براى نسخه‌هاى ديگر، ر. ك: المزار، تحقيق: مؤسسة المعارف الاسلامية، ص ٢٨( مقدّمه).

[٢]. بحار الأنوار، ج ١، ص ١٠.

[٣]. ر. ك: كتاب المزار( چاپ مدرسة الإمام مهدى عليه السلام)، ص ١٠، ١٦، ٢٠، ٢٤، ٢٦، ٦٢، ٦٤، ١٠٨، ١٤٢، ١٩٢، ١٩٦، ٢٠١، ٢١٨ و ٢٤٢.

[٤]. همان، ص ٥٥. در ص ٢١٠، پس از ذكر زيارتى براى حضرت حجّت عليه السلام مى‌نويسد:« مستحبّ است پس از نماز زيارت، اين دعا را بخوانى كه اين دعا از آن حضرت، روايت شده است».