تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٩٧ - د تفسير مأثور

آوردم ... به طور كلّى، على‌رغم كثرت مفسّران و تفاسيرشان تا حال نديدم كسى تفسير تهذيب شده و شفاف، كامل، كافى و واضح بياورد تا عطش‌ها را فرو نشانَد و از نظريّات عوام به دور باشد و صرفاً از احاديث اهل بيت عليهم السلام استنباط شده باشد. به فضل و كرامت خداوند، اميدوارم كه تفسير «الصافى» همان باشد كه اين ابهام‌ها را رفع نمايد.[١] روش فيض، بدين گونه است كه ابتدا به محكمات قرآنى مراجعه مى‌كند، به لحاظ اين كه «القرآن يفسّر بعضه بعضاً»؛ وگرنه به احاديث معتبر منقول از اهل بيت عليهم السلام كه در كتاب‌هاى معتبر نقل شده، مراجعه مى‌كند. اگر موفّق به پيدا كردن حديث از آنها نشود، آنچه را علماى تفسير نقل كرده‌اند، در صورت موافق بودن با قرآن، نقل مى‌كند.

٧. تفسير الأئمة لهداية الأمّة.[٢] از ملّا محمّد رضا بن عبدالحسين نصيرى طوسى (م ح ١١٠٠ ق). تفسير وى در سه جلد است كه صاحب الذريعة، دو جلد آن را ديده است.

در جلد اوّل، مقدّمات تفسير را در نزديك به بيست فصل، ترتيب داده و سپس، شروع به تفسير سوره فاتحه نموده و تعدادى از آيات سوره بقره را تا آخر «وهم يوقنون» تفسير كرده است.

جلد دوم آن، از اوّل سوره توبه تا آخر سوره هود است كه صاحب الذريعة، آن را در نجف در كتاب‌خانه مرحوم شيخ محمّد جواد محيى‌الدين جامعى ديده است.

صاحب الذريعة از بقيّه مجلّدات آن اظهار بى‌اطّلاعى مى‌كند.

روش مؤلّف در اين تفسير بدين‌گونه است كه نخست، آيه را با ترجمه فارسى آن نگاشته و سپس به تفسير آيه مشغول مى‌گردد. آن‌گاه، احاديثى را ابتدا به فارسى و سپس به عربى نقل مى‌كند و درباره هر آيه يا مجموعه آياتى كه تفسير نموده است،

[١]. الصافى، ج ١، ص ١٤.

[٢]. الذريعة، ج ٤، ص ٢٣٨؛ طبقات مفسّران شيعه، ص ٢٦٢- ٢٦٣.