قرآن مجيد به حكم اين كه كتاب هدايت است، به هر سه پرسش به صورت روشن پاسخ گفته است. اين كتاب، جهان امكانى را پرتوى از نور واجب دانسته و او را سرچشمه همه كاينات و انسان معرفى مى نمايد.[١]

در جواب پرسش دوم، براى خلقت جهان و انسان هدفى قايل است، و آفرينش آن دو را بدون غايت و هدف نمى داند و معرفت الهى و كسب كمال را هدف خلقت انسان معرفى مى كند. امّا درباره پرسش سوم بيش از دو پرسش نخست سخن گفته و زندگى دنيوى را مقدمه اى براى زندگى جاودان دانسته است. و مرگ را نه تنها پايان زندگى انسان تلقى نكرده، بلكه آن را رهگذرى براى حيات كامل تر مى داند. بر اساس آيات قرآن، اگر مى گويند:«پايان زندگى هر كس به مرگ اوست»، مقصود زندگى مادى اين جهان ناپايدار است، و گرنه مرگ دريچه اى است براى يك زندگى گسترده تر و كامل تر. انسان پس از عبور از دو«رهگذر» به نام هاى«مرگ» و«برزخ»، با روزى روبه رو مى شود كه در آن همه انسانها زنده مى شوند و محشر عجيب و عظيمى برپا مى گردد.

قرآن، از اين روز كه آغاز زندگى نوين وحيات كامل تر است، توصيف هاى مختلفى دارد كه برخى را يادآور مى شويم:

١. يوم القيامه، ٢. يوم الدين، ٣. يوم الآخر، ٤. يوم عظيم، ٥. يوم

[١] (اللّهُ نُورُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ...)(نور/٣٥) ، (...هُوَ الَّذى أَنْشأْكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالأَبْصارَ وَالأَفْئِدَةَ...) (ملك/٢٣).