منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٣٦

ياد مى شود ولى هرگز مقصود از هر«جنّت» كه در قرآن وارد شده است، بهشت موعود نيست چه بسا قرآن كلمه جنت را در مورد باغهاى معمولى اين جهان به كار برده است و نبايد اين آيات ملاك بحث باشد آنجا كه مى فرمايد:

(وَلَوْلا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ ما شاءَ اللّهُ...) .[١]

«چرا هنگامى كه به باغ خود وارد شدى كلمه "ماشاء اللّه" را بر زبان جارى نكردى؟».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(لَقَدْ كانَ لِسَبَأ فى مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتانِ عَنْ يَمين وَشِمال كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفورٌ) .[٢]

«در سرزمين "سبأ" براى آن گروه در چپ و راست، دو باغ بود به آنان گفتيم از روزىِ پروردگار خود بخوريد و شكر نعمت را بجا آوريد اين است شهر پاكيزه و پروردگار آمرزنده».

در اين دو آيه كلمه«جنَّت» وارد شده است و حاكى از آن است كه اين جنت موجود بوده است ولى هرگز مربوط به بهشت موعود در قيامت نيست.

برخى مانند«تفتازانى» در شرح مقاصد آيات مربوط به آدم و حوا را كه مدتى در بهشت بسر مى بردند، ولى به خاطر مخالفت با ارشاد خدا از آن بيرون شدند، گواه بر آفرينش بهشت موعود دانسته و مى گويد مقصود از«جنَّت» در آيات ياد شده همان بهشت موعود براى امم عالم است سپس مى افزايد: برخى مى گويند مقصود از جنت در آيات آدم وحوا يكى از باغهاى وسيع دنيا است آنگاه اين نظر را مورد انتقاد قرار داده مى گويد يك چنين تفسير، بازيگرى با دين و بى اعتنايى به اتفاق مسلمانان است.[٣]