منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٦٣

٦. درختان بهشتى بر بالاى سر آنان سايه افكنده، نه از گرما رنج مى برند و نه از سرما:

(...لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَلا زَمْهَريراً* وَ دانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلالُها...).[١]

٧. هر ميوه اى كه بخواهند بدون تحمل هيچ رنج و زحمتى براى آنان فراهم و آماده است:

(...وَذُلِّلَتْ قُطُوفُها تَذليلاً).[٢]

٨.خدمتگزارانى زيبا روى وبا اندامى بس لطيف و درخشان بر گرد آنان مى چرخند وجامهاى نقره از شراب گوارا به آنان مى دهند:

(وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ* إِذا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤاً مَنْثُوراً) .[٣]

(وَيُطافُ عَلَيْهِمْ بِانِيَة مِنْ فِضَّة وَأَكواب كانَتْ قَواريراً* قَواريرَ مِنْ فِضَّة قَدَّرُوها تَقْديراً) .[٤]

٩. جامه هايى از حرير بر بالاى آنان است (بر تن پوشيده اند).

(عالِيَهُمْ ثِيابُ سُنْدُس خُضْرٌ وَاسْتَبْرَقٌ...) .[٥]

١٠. زيورهايى از نقره بر دست دارند:

(...وَحُلّوا أَساوِرَمِنْ فِضَّة...) .[٦]

١١. به آنان گفته مى شود اين پاداش كارهاى نيك شما در دنيا است، و