و با توجه به اين كه در مقابل آن اصحاب«مَشْئمه» (شومى و شقاوتمندى) قرار دارند مقصود از اصحاب ميمنه نيز همان سعادتمندان هستند كه با مباركى و شادمانى پاداش اعمال خود را دريافت مى كنند.

در برخى از آيات قرآن«اصحاب ميمنه» توصيف شده اند و برخى از ويژگى هاى آنان بيان گرديده است چنان كه مى فرمايد:

(فَلاَ اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ* وَما أَدْريكَ مَا الْعَقَبَةُ* فَكُّ رَقَبَة * أَوْ إِطْعامٌ فِى يَوْم ذى مَسْغَبَة* يَتِيماً ذا مَقْرَبَة* أَوْ مِسْكِيناً ذا مَتْرَبَة* ثُمَّ كانَ مِنَالَّذينَ آمَنُوا وَتَواصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَواصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ* أُولئِكَ أَصْحابُ الْمَيْمَنَة) .[٢]

«از گردنه عبور نكرد، و نمى دانى كه آن گردنه چيست؟ آزاد نمودن بنده يا اطعام در روز گرسنگى و تنگدستى به يتيم خويشاوند يا مسكين بينوا، آنگاه از مؤمنانى باشد كه يكديگر را به صبر و مهربانى توصيه مى نمايند، اين گروه همان اصحاب ميمنه مى باشند».

ولى از مجموع آيات قرآن كه درباره اصحاب يمين و اصحاب ميمنه وارد شده است به دست مى آيد كه مقصود از اين دو عنوان يك گروه از انسانها است و هر يك گروه جداگانه اى نيستند، زيرا در سوره واقعه پس از آن كه يك صنف

[١] واقعه/ ٧ ٨.
[٢] بلد/١١ ١٨.