منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠٠

اعمال استثنا شده اند) چنان كه مى فرمايد:

(...فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرونَ* إِلاّ عِبادَ اللّهِ الْمُخْلَصينَ) .[١]

از انضمام اين دو آيه به دست مى آيد كه مخلصان كسانى اند كه از وحشت و اضطراب پس از نفخه نخست (و نيز نفخه دوم) در امان خواهند بود و اكنون بايد ديد مخلصان كيانند؟

٣. شيطان در روز قيامت به پيروان خود مى گويد:«شما بايد خود را نكوهش كنيد، زيرا من فقط به شما وعده مى دادم و شما فريب آن وعده ها را خورديد، و امروز من به آنچه شما به آن شرك مىورزيديد، انكار مى ورزم».[٢]

٤. از طرفى در دنيا از اغوا نمودن بندگان مخلص خدا اظهار عجز كرده است.[٣]

از انضمام اين دو آيه به دست مى آيد كه مقصود از مخلصان افرادى هستند كه هيچ نوع شركى در قلمرو عقيده، اخلاق، اعمال و افكار آنان راه نداشته است.

بديهى است در ميان بندگان الهى تنها اولياى برگزيده خداوند هستند كه هيچ گونه شركى دامن آنان را نيالوده، و شيطان به كلى از اغواى آنان مأيوس مى باشد و در نتيجه مفاد هر دو آيه يك چيز است و آن همان است كه در مورد آيه قبل بيان گرديد.

اكنون اين سؤال مطرح مى شود كه آيا مصون بودن اين گروه از هراس و اضطراب هر دو نفخه اين است كه از مرگ نيز مصون خواهند بود؟