امّا دو«احيا» يكى عبارت است از احياى پس از مرگ دنيوى كه حيات برزخى نام دارد، و ديگرى احيايى كه پس از دومين نفخ در صور انجام مى گيرد كه همگان در رستاخيز محشور مى شوند چنان كه مى فرمايد:

(وَنُفِخَ فِى الصُّورِ فَإِذا هُمْ مِنَ الأَجْداثِ إِلى رَبِّهِمْ يَنْسِلُونَ) .[١]

«در صور دميده مى شود ناگاه مردگان از قبرها به سوى محشر مى شتابند».

و اگر بخواهيم اين دو نوع اماته و دو نوع احيا را به صورت روشن تر ترسيم كنيم چنين مى گوييم:

١. اماته نخست: مرگ در اين جهان به هنگام فرا رسيدن اجل قطعى.

٢. اماته دوم: مرگ در نخستين نفخ صور.

٣. احياى اول: زنده شدن انسان در برزخ پس از مرگ دنيوى.[٢]

٤. احياى دوم: زنده شدن انسان پس از دومين نفخ صور.

گاهى گفته مى شود كه مقصود از دو ميراندن عبارت است:

١. ميراندن به هنگامى كه انسان جماد يا نطفه بود(قبل از پيدايش روح در انسان).

٢. ميراندن در پايان زندگى دنيوى.

و مقصود از دو احيا عبارت است از:

١.احيا و زنده كردن پس از آن كه جماد و نطفه بود (أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ)

[١] يس/٥١.
[٢] و در حقيقت احياى نخستين چيزى جز اين نيست كه تعلق تدبيرى روح از بدن عنصرى به بدن برزخى انتقال يابد.