باز همان خطاب تكرار مى شود و بندگان خدا مى گويند خدايا، ما را از آن آگاه ساز، خطاب مى آيد: بالاترين لذتها، خشنودى من از شما و محبت و دوستى من به شما است كه از همه نعمت هاى بهشتى برتر و بهتر است، آنگاه اهل بهشت اين سخن را تصديق نموده و اقرار مى كنند كه خشنودى و دوستى خدا گواراتر از همه لذتها است».

راوى مى گويد: امام اين سخن را گفت سپس اين آيه را تلاوت كرد:(وَرِضْوانٌ مِنَ اللّهِ أَكْبَر).[١]

٢. دورى از رحمت خدا

هرگاه احساس خشنودى معبود، مايه لذت است، در برابر آن احساس دورى از رحمت او براى كسانى كه از رحمت واسعه او آگاه باشند عذابى است جانكاه و روح آزار، و شايد همه انسانها در روز رستاخيز،به خاطر كنار رفتن حجابها، از چنين رحمت واسعه اى آگاه شوند چنان كه در آيه ٦٨ از سوره ياد شده چنين مى فرمايد:

(وَعَدَ اللّهُ الْمُنافِقينَ وَالْمُنافِقاتِ وَالْكُفّارَ نارَ جَهَنَّمَ خالِدينَ فِيها هِىَ حَسْبُهُمْ وَلَعَنُهُمُ اللّهُ وَلَهُمْ عَذابٌ مُقيمٌ) .

«خدا به مردان و زنان منافق و كافر وعده آتش دوزخ داده كه پيوسته در آنجا هستند و اين عذاب براى آنان كافى است و آنان را از رحمت خود دور ساخته و براى آنان عذاب پايدارى است».

[١] بحار الأنوار:ج٨، باب الجنّة ونعيمها،حديث٥٧.