منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٦٦
٧.«و براى ماه منزلگاههايى قرار داديم (و هنگامى كه اين منازل را طى كرد) سرانجام به صورت« شاخ كهنه قوسى شكل و زرد زنگ خرما» درمى آيد».
٨.«نه خورشيد را سزاست كه به ماه رسد، و نه شب بر روز پيشى مى گيرد، و هركدام در مسير خود شناورند».
٩.«خداوند جانها را به هنگام مرگ به طور كامل مى گيرد، و نيز جان آنان را كه نمرده اند به هنگام خواب مى گيرد پس جان آن كس كه مرگش رسيده است نگه داشته و ديگران را رها مى نمايد تا اجل معين فرا رسد».
١٠.(«روز قيامت) زمين به نور پروردگار روشن مى گردد، كتاب نهاده مى شود، پيامبران و گواهان آورده مى شوند، وميان انسانها به حق حكم مى شود و بر آنان ستم نمى گردد».
١١.«پس از آفرينش زمين قصد آفرينش آسمان را كه بسان دود بود، نمود».
١٢.«روزى كه آسمان بسان دود هويدا مى گردد».
١٣.«ما آسمان و زمين و آنچه را ميان آنها است مگر به حق و (براى) وقت معينى نيافريديم، كافران از آنچه بدان بيم داده مى شوند روى گردانند».
١٤.«سوگند به درياى مشتعل و برافروخته».
١٥.«روزى كه كوهها را به حركت در مى آوريم».
١٦.«دو درياى شور و شيرين را به هم درآميخت، آن دو با يكديگر تلاقى مى كنند وميان آنها مرز و حايلى است كه يكى بر ديگرى تعدى نمى كند(خاصيت آن را خنثى نمى سازد)».
١٧.«و كوهها به نوعى متلاشى و ريزه ريزه مى شوند كه بسان ذرات پراكنده غبار مبدل مى گردند».
١٨.«و زمين وكوهها از جاى خود برداشته مى شوند و يك مرتبه متلاشى و خرد مى گردند».
١٩.«كوهها مانند پشم رنگين متلاشى خواهد بود».
٢٠.«روزى كه در زمين و كوهها حركت شديدى ايجاد شده و كوهها بسان تلى از خاك زير ورو شده درآيند».
٢١.«ماه تاريك مى گردد و خورشيد وماه جمع مى گردند».