با توجه به سياق آيات كه نخست درباره بيرون آوردن«دابه» و بعداً پيرامون زنده كردن گروهى از هر امت و سپس درباره روزى كه صور دميده مى شود، سخن مى گويد، مى توان مجموع آيات را بيانگر مسايل مربوط به رستاخيز دانست كه دو حادثه نخست پيش از قيامت و حادثه سوم، روز برپايى آن انجام مى گيرد.

و در هر حال ما در تفسير اين آيات از سياق خود آنها و آيات ديگر قرآن كمك گرفتيم. كسانى كه بخواهند پيرامون آنها به صورت گسترده بررسى كنند، به رواياتى كه در اين زمينه وارد شده رجوع نمايند اين روايات مى تواند قسمتى از ابهامات را برطرف كند.[١]

٧.(هَلْ يَنْظُرُونَ إِلاّ أَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلائِكَةُ أَوْ يَأْتِىَ رَبُّكَ أَوْ يَأْتِىَ بََعْضُ آياتِ رَبِّكَ يَوْمَ يَأْتِى بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِى إِيمانِها خَيْراً قُل انْتَظِرُوا إِنّا مُنْتَظِرُونَ).[٢]

«آنان جز اين انتظار ندارند كه فرشتگان (عذاب) به سراغشان بيايند يا (انتظار دارند) خود خدا بيايد،(چه انتظار غلطى) يا برخى از آيات پروردگار تو فرا رسد، روزى كه برخى از آيات پروردگار تو فرا رسد، در آن روز ايمان كسى كه قبلاً ايمانى نياورده و يا عمل صالحى را انجام نداده است، سودى نمى بخشد، بگو

[١] براى آگاهى از اين روايات به تفسير«برهان»:٣/٢٠٩ـ ٢١١، تفسير طبرى:٢٠/١٠ـ ١٢ و الدر المنثور:٥/١١١٦، مراجعه فرماييد.
[٢] انعام/١٥٨.