منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٧٣

اخروى آنان را يادآور مى شويم:

١. كسى از آنان حمايت و شفاعت نخواهد كرد.

(...وَما لِلظّالِمينَ مِنْ أَنْصار) .[١]

(...ما لِلظّالِمينَ مِنْ حَميم وَلا شَفيع يُطاعُ) .[٢]

٢. عذابى دردناك خواهند داشت.

(...وَأَعْتَدْنا لِلظّالِمينَ عَذاباً أَليماً) .[٣]

٣. عاقبت و جايگاهى بد دارند.

(...وَبِئْسَ مَثْوَى الظّالِمينَ) .[٤]

(...وَلَهُمْ سُوءُ الدّارِ) .[٥]

٤. از رحمت الهى مأيوس خواهند شد.

(...فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةَ اللّهِ عَلَى الظّالِمينَ) .[٦]

٥. آتش دوزخ از هر طرف آنان را احاطه خواهد كرد.

(...إِنّا أَعْتَدْنا لِلظّالِمينَ ناراً أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها...) .[٧]

٦. از شدت حسرت و اندوه دست خود را به دندان مى گزند.

(...يَوْمَ يَعَضُّ الظّالِمُ عَلى يَدَيْهِ...) .[٨]

٧. عذرخواهى آنان بى فايده است.

(فَيَوْمَئِذ لا يَنْفَعُ الَّذينَ ظَلَمُوا مَعْذِرَتُهُمْ وَلا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ) .[٩]