«در اين روز چهره هايى وارد محشر مى شوند كه غبار غم و اندوه آنها را فرا گرفته و از فرط غم و اندوه و وحشت و ترس صورتهايشان سياه گرديده و آنان كسانى هستند كه در عقيده كافر و در عمل فاجر و تبهكار بوده اند».

٣. با قيافه هاى خاص وارد محشر مى شوند كه كاملاً شناخته مى شوند:

(يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسيماهُمْ...) .[٢]

(...وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمينَ يَوْمَئِذ زُرْقاً) .[٣]

٤. از ديدن نامه اعمال خود به شدت متأثر مى گردند و فرياد برآورده مى گويند: اين چه كتابى است كه هرگناه كوچك و بزرگى را فروگذار نكرده است:

(وَوُضِعَ الْكِتابُ فَتَرَى الْمُجْرِمينَ مُشْفِقينَ مِمّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتاب لا يُغادِرُ صَغيرَةً وَلا كَبيرَةً إِلاّ أَحْصيها...) [٤]

٥. با خوارى و سرافكندگى در پيشگاه خدا حاضر مى شوند:

(وَلَوْ تَرَى إِذِ الْمُجْرِمُونَ ناكِسُوا رُؤوسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ...) .[٥]

٦. بر صورتهايشان به سوى دوزخ كشانده مى شوند:

(يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِى النّارِ عَلى وُجُوهِهِمْ...) .[٦]

[١] عبس/٤٠ـ ٤٢.
[٢] الرحمن/٤١.
[٣] طه/١٠٢.
[٤] كهف/٤٩.
[٥] سجده/١٢.
[٦] قمر/٤٨.