گواه بر احتمال اخير اين است كه خدا گروهى را از اين نظر كه به آيات الهى ايمان مى آوردند ستايش مى كند و مقصود از آيات در آنجا با توجه به سياق آيات كتاب سماوى است كه بر موسى نازل شده است آنجا كه مى فرمايد:

(وَلَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ...) .

و در آيه بعد مى فرمايد:

(وَجَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمّا صَبَرُوا وَكانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ).[١]

«از بنى اسرائيل پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مى كردند چون شكيبايى نموده و به آيات ما يقين داشتند».

درباره هدف از اخراج دابه از زمين (مطلب پنجم) هيچ گونه بيانى در اين مورد از آيه به دست نمى آيد ولى احتمال دارد كه او براى جداسازى مؤمنان از كافران وايجاد حسرت در دل كافران انجام گيرد.

و در جمله (إِنَّ النّاسَ كانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُونَ) (مطلب ششم) دو احتمال

[١] سجده/ ٢٤.