«واقعيت بهشتى كه به پرهيزكاران وعده داده شده است در آن نهرهايى از آب و نهرهايى از شير است كه هرگز تغيير نكرده و بدمزه يا بد بو و فاسد نمى گردد» و نهرهايى از شراب لذّت بخش و گوارا و نهرهايى از عسل هاى مصفى و پاكيزه در آن موجود است.[٢]

در اين آيه از چهار نعمت بهشتى سخن به ميان آمده است و براى آنها اوصافى ذكر شده است كه همگى بر خلاف اوصاف دنيوى آنها است.

٣. در جهان ديگر از مرگ خبرى نيست، قرآن كريم در اين باره مى فرمايد:

(لا يَذُوقُونَ فيهَا الْمَوتَ إِلاّ الْمَوْتَةَ الأُولى...) .[٣]

«بهشتيان جز مرگ نخست، مرگ ديگرى را نمى چشند».[٤]

از آنجا كه مرگ معلول تضاد و تزاحم حاكم در عالم طبيعت است كه در نهايت نيروها به تحليل رفته و قابليت حيات از آن سلب مى شود، بنابراين نبودن مرگ گواه بر نبودن تزاحم و تضاد در سراى ديگر مى باشد.

٤. در اين جهان در مناسب ترين و معتدل ترين شرايط آب و هوا باز هم بدن انسان از احساس گرما و سرما به كلى مصون نيست ولى در جهان ديگر

[١] (لا فيها غَولٌ وَلا هُمْ عَنْها يُنْزَفُونَ) (صافات/٤٧).
[٢] (مَثَلُ الجَنَّةِ الَّتي وُعِدَ المُتَّقُونَ فِيها أَنْهارٌ مِنْ ماء غَيْرِ آسن وَأَنْهارٌ مِنْ لَبَن لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمهُ وَأَنْهارٌ مِنْ خَمْر لَذَّة لِلشّاربينَ وَأَنْهارٌ مِنْ عَسَل مُصَفّىً...)(محمد/١٥).
[٣] دخان/٥٦.
[٤] (...لا يرون فيها شَمساً وَلا زَمهريراً) (دهر/١٣).