٥. روزى كه حضرت مسيح دو نفر از حواريون خود را به شهرستان انطاكيه فرستاد تا آنان را به خداپرستى دعوت كنند مردم آنجا به مخالفت برخاستند ولى در ميان آنان مردى به نام«حبيب بن نجار» به حمايت از فرستادگان مسيح برخاست كه مورد خشم بت پرستان قرار گرفت و به او هجوم آوردند، وى فرياد برآورده گفت: (إِنّى آمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ) :«من به خداى شما اى فرستادگان ايمان آوردم شاهد باشيد». اين جمله را گفت و با هجوم مردم كشته شد.

قرآن مى فرمايد :در اين هنگام از عالم غيب به او خطاب شد (قيلَ ادْخُلِ الجَنَّةَ) :«به بهشت وارد شو». او با شنيدن اين سروش غيبى چنين گفت:

(...قالَ يا لَيْتَ قَوْمى يَعْلَمُونَ* بِما غَفَر لى رَبّى وَجَعَلَنى مِنَ الْمُكْرَمينَ).[١]

«اى كاش قوم من مى دانستند كه خداى من مرا بخشيد و از عزيزان قرار داد».

به طور مسلم مقصود از بهشت در اين آيه، بهشت اخروى نيست، زيرا به حكم آيات، ميان مرگ، و آخرت برزخى حائل است و قهراً اين بهشت،

[١] يس/٢٦ـ٢٧.