گروهى نيز امروز فكر مى كنند هيزمى كه در اجاق مى سوزد به يك جرم لطيف بىوزن (آتش) تبديل شده و اندكى دود از آن برخاسته متفرق و معدوم مى گردد، و تنها باقى مانده از آن همان خاكستر اجاق مى باشد ولى«لاوازيه» شيمى دان فرانسوى در سال ١٧٥ اعلان كرد كه اجرام از بين رفتنى نيست، حاصل جمع اوزان اجسامى كه در يك فعل و انفعال شيميايى يا حياتى وارد و خارج مى شود، از دو طرف مساوى است. فعل و انفعال هاى شيميايى و پديده هاى فيزيك و آثار حياتى نه چيزى را معدوم و فانى مى كنند، و نه بر وزن عالم مثقالى مى افزايد.

عالم از لحاظ جرم يا به عرف ما از لحاظ وزن، ثابت است ولى البته صورت ها در حال تكوّن و فنا مى باشند.

خلاصه اين شيمى دان در نتيجه آزمايش هاى مشهور دريافت كه در طبيعت چيزى نابود نمى گردد و در ضمن اعمال شيميايى، جرم (وزن) اجسام ثابت است.

اين قانون يا اصل را كه در حقيقت اولين نداى انكار فنا و اعلان ابديت به زبان بشر است، اصل بقاى ماده مى گويند.

امروز قانون«لاوازيه» را به نام اصل بقاى جرم و عنصر بيان مى كنند و در ضمن تركيب شيميايى، مولكول هاى اجسام شكسته مى شوند امّا چون جنس و شماره اتم هاتغيير نمى كند جرمشان ثابت مى ماند.

قانون بقاى ماده، جاده امكان ابديت انسان را صاف نمود، و نداى پيامبران را كه همگى مى گفتند براى بقا و ابديت آفريده شده ايم، نه براى فنا و نابودى، كاملاً تأييد كرد، و از طرف ديگر اشكال ديرينه بشر را (مرگ انسان مايه فناى قسمتى از ماده و اجزاى بدن او است و در روز رستاخيز خدا بايد اجزا ى نابود شده را از نو بيافريند) پاسخ گفت و ثابت كرد كه قيامت جز شكل گيرى اجزاى ماده و صورت سازى آن، چيز ديگرى نيست و اصلاً از