يكى از الطاف الهى اين است كه در انسان پيوسته روح اميد به بقا آفريده، تا در خود احساس مرگ و خاموشى چراغ زندگى نكند، اميد و آرزو، چراغ فروزنده زندگى است كه اگر از انسان گرفته شود شبستان زندگى به خاموشى و سردى مى گرايد، و در برخى از روايات آمده است.«آرزو بر امت من رحمت است اگر آرزو از انسان گرفته شود، مادرى به شيرخوار خود شير نمى دهد، باغبانى نهالى را نمى كارد».[٢]

اگر انسان از پيش، از زمان و مكان مرگ خود آگاه مى بود، سالها پيش از رسيدن اجل، غم و اندوه، سردى و خاموشى، آن چنان بر او حكومت مى كرد كه هر نوع حركت و تلاش را از او سلب مى نمود و چه بسا«دق مرگ» مى شد و قبل از فرا رسيدن اجل مقرر، جهان را بدرود مى گفت.

[١] مائده/١٠٦.
[٢] الأَمَلُ رَحْمَةٌ لأُمّتى، وَلَولا الأَمَلُ ما رَضَعَتْ والِدةٌ وَلَدَها، ولا غَرَسَ غارِسٌ شَجراً(سفينة البحار، ماده«امل)».