منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١٢

«آيا ما آن روز كه در زمين گم و پراكنده شديم، در آفرينش جديدى خواهيم بود؟».

قرآن در پاسخ اين پرسش دو مطلب را يادآور مى شود و اين دو مطلب از موضع پاسخ گويى كاملاً با هم تفاوت دارند.

(...بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ) .

«بلكه آنان به لقاى پروردگار خود كفر مىورزند».

اين جمله بيانگر انگيزه انكار آنان است و آن اين كه مسأله گم شدن و پراكندگى در زمين دستاويزى بيش نيست، انگيزه انكار اين است كه آنان از اول به انكار معاد (به هر علت روانى و اجتماعى) پرداخته اند، سپس دست به اشكال تراشى و شبهه سازى زده اند.

آنگاه به پاسخ علمى اشكال مى پردازد و مى فرمايد:

(قُلْ يَتَوَفّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الّذى وكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إلى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ) .[١]

«بگو شماها را فرشته مرگ كه مأمور شما است، مى گيرد سپس به سوى ما باز مى گرديد».

فهم دقيق معنى آيه بستگى دارد كه با معنى اصيل«توفى» آشنا شويم، معنى اصيل اين لفظ همان گونه كه در لسان العرب[٢] ياد مى كند به معنى«اَخْذ» و«گرفتن» است نه به معنى ميراندن و اگر كسى آيات قرآن را در اين رابطه به دقت مطالعه كند به معنى واقعى آن پى مى برد در اين صورت آيه چنين مى فرمايد: فرشته مأمور اين كار، شماها را مى گيرد و بدانيد كه روح ونفس كه