«آنان كه به جز آفريدگار، خدايى را نمى خوانند و نفسى را كه خدا محترم داشته است مگر از روى حق نمى كشند و مرتكب زنا نمى شوند و هر كس اين گناهان را انجام دهد، كيفرى را خواهد ديد. روز قيامت براى او عذاب مضاعف است وبا خوارى در آن جاودانه خواهد بود».

در اين آيه به«مشاراليه ذلِك» بيم خلود در عذاب داده شده است ولى بايد ديد كلمه ذلك به چه اشاره مى كند در آغاز آيه از سه عمل نكوهيده ياد شده كه افراد مؤمن آن را ترك مى كنند و آن سه عمل عبارتند از:

١. شرك، ٢. قتل نفس محترم، ٣. زنا.

سپس مى گويد: هر كس اين كار را انجام دهد كيفر مى بيند و كيفر او دو چندان بودن عذاب وخلود در آن است.

اكنون بايد ديد اين كيفر از آن كيست؟

در اينجا احتمالاتى هست:

الف: مقصود جمله اخير آيه است(ولا يَزْنُونَ) در اين صورت گواه بر اين است كه مرتكب اين گناه كبيره در آتش مخلّد است.

ب: مقصود مشرك و يا قاتل نفس محترم است.

ج: مقصود همه اين اعمال نكوهيده است.

احتمال نخست بسيار بعيد است ،زيرا اگر مقصود فرد زناكار باشد مضاعف بودن عذاب وجهى ندارد در حالى كه گناهان بزرگتر از آن عذاب دو چندان ندارند.

احتمال دوم نيز از نظر قواعد زبان صحيح نيست، زيرا هرگز صحيح نيست گوينده اى سه مطلب را بگويد سپس بدون قرينه، تنها به اوّلى و دومى اشاره كند و حكمى را به آن دو اختصاص دهد.