١. مقصود،«مطلق حسنه» است، يعنى هر كس در پرونده اعمال او كار نيكى باشد مشمول استثنا بوده و از«فزع نفخ صور» در امان خواهد بود و در نتيجه آيه شامل همه مؤمنان مى باشد.

٢. مقصود«حسنه مطلق» است يعنى فرد يا افرادى كه هيچ نوع سيّئه و گناهى در پرونده عمل آنان يافت نشود. و آنچه هست، فقط حسنه وطاعت است. و در نتيجه، استثنا شدگان از«فزع قيامت»، گروه اندكى خواهند بود، و آنها كسانى اند كه دامنشان از هر نوع گناه و زشتى پاك و پيراسته مى باشد.

مرحوم علاّمه طباطبايى، احتمال دوم را برگزيده، مى گويد:

«از اين كه به اين گروه وعده امنيت مطلق داده شده، و نيز از اين كه«حسنه» در مقابل«سيئه» قرار گرفته است، معلوم مى شود كه مقصود«حسنه» به طور مطلق است(هيچ نوع گناهى با آن همراه نباشد). بديهى است اين گونه افراد كسانى اند كه هم ازنظر طينت(ذات و سرشت) و هم از نظر اعمال و ملكات، پاك و طاهر باشند.

[١] انبياء/١٠٣.