منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٣

آن نقطه سوق داده مى شود(المساق) اينك آياتى كه بيانگر اين حقيقت است:

٣. (وَأَنْ لَيْسَ لِلإِنْسانِ إِلاّ ما سَعى* وَ أنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى* ثُمَّ يُجْزيهُ الْجَزاءَ الأَوفى* وَ أن إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى) .[١]

«براى انسان نيست جز آنچه كه سعى و كوشش نموده است و او به زودى حاصل كوشش خود را مى بيند، آنگاه به كامل ترين وجه جزا داده مى شود حقا كه پايان تلاشها به سوى خدا است».

٤. (إِلى رَبِّكَ يَوْمَئِذ الْمُسْتَقَرّ) .[٢]

«در آن روز به سوى پروردگار تو است قرارگاه».

٥. (إِلى رَبِّكَ يَوْمَئِذ الْمَساقُ) .[٣]

«در اين روز نهايت سير به سوى خدا است».

٦. (إِنَّ إِلى رَبِّكَ الْرُّجْعى) .[٤]

«بازگشت به سوى خدا است».

٧. (...إِنَّما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا مَتاعٌ وَإِنَّ الآخِرَةَ هِىَ دارُ الْقَرارِ) .[٥]

«زندگى دنيا كالا يا لذت زودگذرى است در حالى كه سراى ديگر، سراى ثابت و برقرار است».

در كلمات امير مؤمنان (عليه السلام) به اين شيوه از بيان اشاره شده است آنجا كه مى فرمايد:

«وَإِنَّ الْخَلْقَ لا مَقْصرَ لَهُمْ عَنِ القِيامة مُرقِلينَ فى مِضْمارِها إِلَى الْغايَةِ القُصْوى».[٦]