در اين آيه، مجرمان به خلود در آتش محكومند ولى بايد ديد آيا مقصود هر انسانى است كه دست خود را به گناه آلوده ساخته ويا مقصود مجرمانى است كه فرمانهاى الهى را گردن نهاده و به پيامبران ايمان نياورده اند؟

آيات قبل بر مطلب دوم گواهى مى دهد، زيرا مجموع آيات انسانها را به دو گروه تقسيم مى كند:

١. مؤمن به آيات الهى، كه سزاى او بهشت است.

٢. مجرم، كه سزاى او عذاب جاودانه است.

و از تقابل اين دو گروه مى توان وضع گروه دوم را به دست آورد.

درباره گروه نخست مى فرمايد:

(يا عِبادِ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَومَ وَلا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ* الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا وَكانُوا مُسْلِمينَ* ادْخُلُوا الجَنَّةَ أَنْتُمْ وَأَزْواجُكُمْ تُحْبَرُونَ) .[١]

و درباره گروه دوم چنين مى فرمايد:

(إِنّ المُجْرِمينَ فى عَذابِ جَهَنَّمَ خالِدُونَ* لا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَهُمْ فيهِ مُبْلِسُونَ* وَما ظَلَمْناهُمْ وَلكِنْ كانُوا هُمُ الظّالِمينَ).[٢]، [٣]

[١] زخرف/٦٨ـ ٧٠.
[٢]« اى بندگان من امروز بر شما ترسى نيست و شما اندوهگين نيستيد كسانى كه در دنيا به آيات ما ايمان آورده و تسليم قوانين (ما) بودند(پس به آنان خطاب مى شود) شما و همسرانتان در نهايت شادمانى وارد بهشت شويد». (زخرف/٧٤ـ٧٦).
[٣]«مجرمان، جاودانه در عذاب دوزخ مى باشند، درعذاب آنان تخفيف داده نمى شود و آنان در آنجا از همه چيز مأيوسند».