منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٣٩

جنت آدم وحوا موضوع بحث قرار گرفته و يا جنت و نار برزخى مطرح شده است، از آيات محل بحث بيرون بوده و بايد تنها به آياتى چشم بدوزيم كه موضوع بحث آن بهشت و دوزخ موعود امم عالم است اينك در اين باره مى گوييم از برخى از آيات وجود كنونى بهشت و يا دوزخ كاملاً استفاده مى شود:

١. (وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخرى *عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى* عِنْدَها جَنَّةُ الْمَأْوى) .[١]

«پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) فرشته حى را نزد«سِدْرَة الْمُنتهى» ديد، نزد آن (سدرة المنتهى) جنة المأوى است».

مقصود از«جنّة المأوى»، همان بهشت موعود است كه در آيات ديگر از آن به جنّات عدن و مانند آن تعبير شده است اين آيه به روشنى مى رساند كه پيامبر، فرشته وحى را در كنار«سدرة المنتهى» كه در جنب آن بهشت جاودان قرار دارد، ديده است و اگر بهشت آفريده نشده بود، يك چنين نشانه دادن، خارج از فصاحت و بلاغت مى بود.

٢. آياتى كه در آن از آماده شدن بهشت و دوزخ براى نيكوكاران و بدكاران گزارش داده شده است، مى تواند گواه بر وجود كنونى هر دو باشد، مثلاً درباره بهشت مى گويد:

(...أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقينَ) .[٢]

«براى پرهيزگاران آماده شده است».

(...أُعِدَّتْ لِلَّذينَ آمَنُوا بِاللّهِ وَرُسُلِهِ...) .[٣]

«براى گروهى كه به خدا و رسولان او ايمان آورده اند; آماده شده است».