ولى به نظر ما پافشارى تفتازانى بر تفسير«جنَّت» در آيات آدم وحوا به بهشت موعود، كاملاً بيجا است و اگر گروهى از مفسران آن را به باغ دنيوى تفسير كرده اند به خاطر آيات خلود است كه مى گويد پس از دخول به بهشت ديگر از آن خروجى نيست و ساكنان بهشت پيوسته و جاودانه در آنجا زندگى خواهند كرد.

آياتى كه حاكى از جاودانه بودن ساكنان بهشت است بيش از آن است كه در اينجا يادآورى گردد ولى به عنوان نمونه برخى را يادآور مى شويم:

١. قرآن، بهشت را (جَنَّةُ الْخُلْد) مى نامد آنجا كه مى فرمايد:

(قُلْ أَذلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الّتى وُعِدَ الْمُتَّقُونَ...) .[١]

«آيا آن (دوزخ) خوب است؟ يا بهشت جاودانى كه پرهيزكاران به آن نويد داده شده اند؟».

٢. قرآن در آيات بى شمارى بهشتيان را با كلمه (خالِدُونَ)توصيف مى فرمايد اين آيات سبب شده است كه برخى جَنّت آدم و حوا را غير از بهشت موعود تفسير كنند.

البته در آيات خُلد احتمال ديگرى نيز وجود دارد و آن اين كه اين خلود از آنِ آن گروه از ساكنان بهشت است كه در پرتو عمل صالح به آنجا وارد شوند و در حقّ آنان قرآن مى فرمايد:

(...عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذ) .[٢]

«پاداش جاودان و مستمر».

و امّا انسانى كه در خود بهشت متولد گردد آيا او هم جاودانه است يا نه، آيات خلود ناظر به آن نيست.

[١] فرقان/١٥.
[٢] هود/١٠٨.