١.«على بن رئاب» گويد: از امام صادق (عليه السلام) شنيدم كه مى فرمود: روزى قيامت ، بنده گنهكار را براى حساب مى آورند، خداوند به او مى فرمايد: آيا تو را به اطاعت و فرمانبردارى فرمان ندادم و از گناهان نهى ننمودم؟ مى گويد: چرا، ولى تمايلات نفسانى بر من غلبه كرد و اكنون اگر مرا به خاطر گناهانم كيفر دهى، بر من ظلم نكرده اى. آنگاه خداوند دستور مى دهد تا او را به دوزخ برند، آن بنده مى گويد: خداوندا من نسبت به تو اين گونه تصور و گمان نداشتم، خداوند مى فرمايد: گمان و تصور تو چه بود؟ مى گويد من نسبت به تو بهترين گمان و تصور را داشتم. در اين هنگام خداوند دستور مى دهد تا او را به بهشت رهنمون گردند، آنگاه به او مى فرمايد:«حسن ظن» تو در اين لحظه براى تو سودمند افتاد.[١]

٢. سليمان بن خالد گويد امام صادق (عليه السلام) فرمودند: مؤمن گنهكار را در قيامت، در پيشگاه خداوند حاضر مى كنند، و خداوند خود حساب او را رسيدگى مى كند و يك، يك گناهان او را در مكان و زمانى كه انجام داده است به او گوشزد مى كند و او نسبت به همه آنها اعتراف مى نمايد، آنگاه خداوند مى فرمايد: در دنيا اين گناهان را مستور نمودم و امروز نيز آنها را مورد بخشش قرار مى دهم و آنگاه دستور مى دهد بدى هاى او را به نيكى تبديل نماييد، و پس از آن صحيفه اعمال او را به ديد عمومى مى گذارد همگان با تعجب مى گويند، اين فرد حتى يك گناه هم انجام نداده است.[٢]

[١] بحار الأنوار، ج٧، باب ١٤، روايت ٤.
[٢] همان مدرك، روايت ٥و نيز به روايات ٣و٥ همين باب رجوع شود.