و با توجه به اين كه قرآن كريم، كارهاى زشت را«خبيث» و«رجس» دانسته، و از طرفى برخى ازمراتب ايمان را با شرك همراه دانسته است، معلوم مى شود كه تنها افرادى از پليدى شرك پيراسته اند كه موحّد تمام عيار بوده و همه مراتب توحيد (توحيد ذات، صفات و افعال) را به طور صحيح پذيرفته باشند».[١]

بنابراين آنچه در اين باره مى توان گفت اين است كه بدون شك، گروه استثنا شدگان در آيه مورد بحث، از بندگان ممتاز و برجسته خداوند مى باشند و به خاطر ايمان عميق واستوار خود به خداوند، نفسى مطمئن و آرام دارند و در نتيجه هيچ حادثه شگفت آور و هولناكى موجب تزلزل و اضطراب آنان نمى گردد همان گونه كه در حيات دنيوى نيز برخى از مؤمنان و موحدان داراى اين ويژگى مى باشند پيامبران الهى و اوصياى بزرگوار آنان، وبرخى از پيروان برجسته آنها در شمار اين گروهند اگر چه تزلزل ناپذيرى و استوارى آنان در برابر امواج حوادث به تناسب مرتبه ايمان و معرفت آنان نسبت به خداوند متفاوت بوده است.

همان گونه كه گذشت در آيه نخست (نمل/٨٧) به طور دقيق معلوم نيست كه مقصود از نفخ صور، نفخه اول است يا نفخه دوم، ولى در آيه دوم (زمر/٦٨) هر دو نفخه ذكر شده است و استثنا پس از نفخه اول آمده است و در نتيجه استثنا شدگان از هول و هراس بعد از«صعق» كه موجب بر هم خوردن نظام كنونى جهان مى گردد مصون خواهند بود. اكنون بايد ديد مقصود از اين گروه چه كسانى اند، و آيا در مورد اين آيه نيز قرينه و شاهدى وجود دارد كه به گونه اى بتواند بيانگر مقصود آن باشد؟

برخى گفته اند با توجه به اين كه«صعق» در آيه به همه موجودات آسمانى

[١] الرسائل السبع توحيدى: ص ٢٣٠.