١. در ميان واژه هايى كه در مورد وضع رستاخيزى آسمان و زمين بكار رفته است دوواژه در هر دو مورد آمده است كه عبارتند از :واژه«تَبَدُّل» و واژه«اِنْشِقاق» يعنى وضع اين دو آفريده عظيم خداوندى بر هم خورده شكافته و پاره پاره مى شوند.

٢. همان گونه كه در مورد آغاز و پايان آفرينش آسمان كلمه«دُخان» بكار رفته است در مورد آغاز و پايان آفرينش زمين نيز كلمه«مَدّ» بكار رفته است چنان كه مى فرمايد:

١. (هُوَ الَّذِى مَدَّ الأَرْضَ...) .[١]

٢. (وَإِذا الأَرْضُ مُدَّتْ) .[٢]

زمين پس از برپايى قيامت

اگر آيات ياد شده وضعيت زمين را در آخرين لحظه هاى عمر دنيا و به عنوان نشانه هاى وقوع رستاخيز بيان مى نمايند، برخى از آيات ناظر به وضعيت آن پس از وقوع قيامت مى باشد از آن جمله آيه ياد شده در زير است، چنان كه مى فرمايد:

(وَأَشْرَقَتِ الأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَوُضِعَ الْكِتابُ وَجيىءَ بِالنَّبِيّينَ وَالشُّهَداءِ وَقُضِىَ بَيْنَهُمْ بِالحَقِّ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ).[٣]

(«روز قيامت) زمين به نور پروردگار روشن مى گردد، كتاب نهاده مى شود، پيامبران و گواهان آورده مى شوند، وميان انسانها به حق حكم مى شود و بر آنان ستم نمى گردد».

[١] رعد/٣، حجر /١٩، ق/٧.
[٢] انشقاق/٣.
[٣] زمر/٦٩.