آيات بسيارى از قرآن بيانگر اين مطلب است كه خورشيد و ماه تا وقت معين در حركتند و طبعاً پس از فرا رسيدن آن وقت (اجل) از جريان و حركت باز خواهند ايستاد و در نتيجه، نظم منظومه شمسى فرو خواهد ريخت چنان كه مى فرمايد:

(...وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرى إِلى أَجَل مُسَمّى...).[٣]

«خداوند خورشيد و ماه را مسخر گردانيد، هر كدام تا فرا رسيدن اجل معين گردش مى نمايد».[٤]

٢. حيات هر يك از افراد بشر

براى هر يك از افراد بشر اجل معيّنى مقرر گرديده است كه با فرا رسيدن آن، چراغ زندگى او در دنيا خاموش مى گردد و رهسپار عالم ديگر مى شود

[١] احقاف/٣.
[٢] اين مضمون در سوره روم آيه ٨ نيز آمده است:(...ما خَلَقَ اللّهُ السَّماواتِ وَالأَرْضَ وَما بَيْنَهُما إِلاّ بِالحَقِّ وَأَجَل مُسَمّى وَإِنَّ كَثيراً مِنَ النّاسِ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ لَكافِرونَ) .
[٣] لقمان/٢٩.
[٤] در اين باره به آيات ٢/رعد; ١٣/فاطر; ٥/زمر نيز رجوع شود.