٥. (فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى السَّماءُ بِدُخان مُبين* يَغْشى النّاسَ هذا عَذابٌ أَليمٌ* رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذابَ إِنّا مُؤْمِنُونَ* أَنّى لَهُمُ الذِّكْرى وَقَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مُبينٌ* ثُمَّ تَوَلَّوا عَنْهُ وَقالُوا مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ* إِنّا كاشِفُوا الْعَذابِ قَليلاً إِنَّكُمْ عائِدُونَ) .[١]

«منتظر روزى باش كه آسمان در آن روز به صورت دود آشكار در آيد، دودى كه مردم را مى پوشاند، و آن عذاب دردناك است(مردم مى گويند) خدايا عذاب را از ما برطرف كن، ماها ايمان آورديم، كجا سود مى بخشد براى آنان يادآورى، در حالى كه رسولى آشكار ازجانب ما به جانب آنان آمد، و از وى سربرتافته وگفتند اوتعليم داده شده و ديوانه است، ما عذاب را كمى برطرف مى سازيم باز شما به اعمال خود برمى گرديد...».

درباره اين آيات، دو احتمال وجود دارد:

١. مجموع حوادثى كه در اين آيات آمده است، مربوط به اشراط قيامت است يعنى پيش از آن كه رستاخيز برپا شود، آسمان را دخان فرا مى گيرد، و مردم دست به دعا بلند مى كنند، و درخواست برطرف شدن آن را مى نمايند، خطاب مى آيد كه شما به گفتار پيامبر ما توجه نكرديد، و او را به ديوانگى يا آموزش داده شده از جانب غير خدا، متهم نموديد، ما عذاب را كمى ازشما برطرف مى كنيم، باز شما به اعمال زشت خود باز مى گرديد.

مؤيد اين احتمال آيه بعد است كه مى فرمايد:

(يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرى إِنّا مُنْتَقِمُونَ) .[٢]

«روزى فرا مى رسد كه ما خشم بزرگ خود را اظهار مى كنيم و انتقام خود را مى گيريم».

[١] دخان/١٠ـ١٥.
[٢] دخان/١٦.