منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣
است».
٩.«واگر در شگفتى، شگفتى در گفتار آنها است(آنجا كه مى گويند) آيا آنگاه كه ما خاك شديم بار ديگر آفرينش دومى داريم، آنان كسانى هستند كه به پروردگار خود كفر ورزيده اند».
١٠.«روزى كه دگرگون شود زمين به غير اين زمين و (همچنين) آسمانها، و همگى در پيشگاه خداى يگانه و قدرتمند حاضر مى شوند... تا هر كس را مطابق آنچه به دست آورده است جزا دهد، خدا سريع الحساب است (به سرعت به حساب بندگان رسيدگى مى كند)».
١١.«دوزخ وعده گاه همه (مجرمان) است».
١٢.«قيامت فرا مى رسد، مى خواهم (وقت وقوع) آن را پنهان سازم تا جزاى كوششهاى هر انسانى داده شود».
١٣.«همان طورى كه نخستين خلقت را آغاز كرديم آن را برمى گردانيم، وعده حتمى است بر ما و ما آن را انجام مى دهيم».
١٤.«اين كه خدا انسانها را بار ديگر زنده مى كند به خاطر اين است كه او حق است و او است كه مردگان را زنده مى كند و او بر همه چيز توانا است».
١٥.«و اينكه رستاخيز آمدنى است، و شكى در آن نيست; و خداوند تمام كسانى را كه در قبرها هستند، زنده مى كند».
١٦.«حقيقت اين است كه خدا حق مطلق است و هرچه جز او مى خوانند باطل صرف است و خدا بلند مقام و بزرگ است».
١٧.«او است كه شما را زنده كرد سپس مى ميراند، آنگاه بار ديگر زنده مى كند، و انسان نسبت به قدرت يا نعمت هاى خدا كفر مى ورزد».
١٨.«آيا گمان كرديد كه ما شما را بيهوده آفريده ايم واين كه شما به سوى ما باز نمى گرديد؟».
١٩.«برتر است خدايى كه فرمانرواى بر حق است و جز او خدايى نيست او پروردگار عرش زيبا است».
٢٠ .«سپس آن را آفرينش تازه اى داديم; پس بزرگ است خدايى كه بهترين آفرينندگان است شماها بعداً مى ميريد سپس روز رستاخيز برانگيخته مى شويد!».