بنعمة من اللّه) همگى حاكى از چنين آثار حيات مى باشند[١] همچنان كه آيات مربوط به عرضه آل فرعون بر آتش، و ورود قوم نوح بر آن كه توضيح آن در بحث تجرد نفس گذشت گواه بر شكنجه شدن كافران در آن منزل مى باشد.

از جمله آياتى كه به گونه اى بر حيات برزخى دلالت مى كند آيه ياد شده در زير است:

(قالُوا رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلى خُروج مِنْ سَبيل) .[٢]

(«كافران در روز قيامت مى گويند) پروردگارا دوبار ما را ميراندى، و دوبار زنده كردى پس ما به گناهان خود معترفيم، پس آيا راهى براى بيرون رفتن از آتش دوزخ وجود دارد؟».

در اين آيه سخن از دو ميراندن و دو زنده كردن به ميان آمده است، مفسران در اين كه مقصود از اين دو ميراندن و زنده كردن چيست، آراى مختلفى دارند، آنچه ازميان همه آنها واقع بينانه تر بوده و با آيه سازگارتر است اين است كه مقصود از دو«اماته» يكى ميراندن در همين جهان است و ديگرى اماته اى است كه پس از حيات برزخى به هنگام نفخ صور نخست، تحقق مى پذيرد و مرگ همه را فرا مى گيرد چنان كه مى فرمايد:

(وَنُفِخَ فِى الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمواتِ وَمَنْ فِى الأَرْضِ إِلاّ مَنْ شاءَ اللّهُ...) .[٣]

«آنگاه كه در صور دميده شد آن كه در آسمانها و زمين است مى ميرد مگر آنچه را

[١] (...عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ * فَرِحينَ بِما آتاهُمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلاّ خَوفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ * يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَة مِنَ اللّهِ وَفَضْل ...)(آلعمران/١٦٩ـ ١٧١).
[٢] غافر/١١.
[٣] زمر/٦٨.