ظلم و تعدى در ميان ملل از نقطه كوچكى شروع مى شود و به مرور زمان به پايه اى مى رسدكه انفجار به دنبال مى آورد وبسان ديگ بخار كه بر اثر فشار درونى و بسته شدن دريچه هاى اطمينان با يك انفجار آنى ساختمانى را فرو مى ريزد، ظلم و بيدادگرى نيز مايه ويرانى جامعه مى گردد.

قرآن به اين حقيقت در آيه اى به گونه اى اشاره مى فرمايد:

(وَما كانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرى بِظُلْم وَأَهْلُها مُصْلِحُونَ) .[١]

«هرگز پروردگار تو ظالمانه ملتى را نابود نمى كند، آنگاه كه آنان در راه اصلاح و پاكى گام بردارند».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَإِذا أَرَدْنا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنا مُتْرَفيها فَفَسَقُوا فيها فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْناها تَدْمِيراً* وَكَمْ أَهْلَكْنا مِنَ الْقُرُونِ مِنْ بَعْدِ نُوح وَكَفى بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبادِهِ خَبيراً بَصِيراً) .[٢]

«آنگاه كه بخواهيم اهل آبادى را نابود كنيم به متنعمان آنان فرمان (اطاعت) مى دهيم، پس آنان از اطاعت خدا بيرون مى آيند و سزاوار عذاب مى گردند در اين موقع آن آبادى را ويران مى كنيم چقدر جمعيت هايى را پس ازنوح نابود ساختيم و كافى است كه خدا از گناه بندگان خود آگاه است».

در اين آيات، عامل مرگ و فناى جامعه ها، آن هم بر اثر قهر الهى،

[١] هود/١١٧.
[٢] اسراء/١٦ ١٧.