«وَلَوْ أَنَّ أَحَداً يَجدُ إِلَى الْبَقاءِسُلَّماً أَوْ لِدَفْعِ الْمَوتِ سَبيلاً، لَكانَ ذلِكَ سُلَيْمانَ بْنَ داود َ(عليه السلام) الَّذِى سُخِّرَ لَهُ مُلْكُ الجِنِّ وَالإِنْسِ».[٤]

«اگر كسى مى توانست راهى به سوى حيات جاودان دنيوى بيابد، ومرگ را از خود دور سازد، سزاوارتر از همه حضرت سليمان (عليه السلام) بود كه جن و انس براى وى مسخر گرديده بود».

و در جاى ديگر مى فرمايند:

«إِنَّ للّهِ مَلَكاً يُنادى فِى كُلِّ يَوْم لِدُوا لِلْمَوْتِ...».[٥]

«هر روزى فرشته اى از جانب خدا اعلان مى كند كه بزاييد براى مرگ(عاقبت خواهيد مرد».

[١] آل عمران/١٨٥. اين آيه در سوره هاى انبياء/٣٥، عنكبوت/٥٧ نيز آمده است.
[٢] انبياء/٣٤.
[٣] در اين باره به آيات ٣٠ و ٤٢/زمر، ١٦/احزاب، ٦٠/واقعه، ٨/جمعه، ١٦٨/آل عمران، ١٥/مؤمنون نيز رجوع شود.
[٤] نهج البلاغه: خطبه ١٨٢.
[٥] نهج البلاغه: صبحى صالح، كلمات قصار، شماره ١٣٢.